W praktyce często pojawia się pytanie:
👉 Skoro to agent „załatwił” klienta, to czy odpowiada za to, że klient nie zapłaci albo nie wykona umowy?
📌 Co do zasady — nie. Agent nie ponosi odpowiedzialności za wykonanie umowy zawartej przez dającego zlecenie z klientem. Jego rola ogranicza się do pośredniczenia przy jej zawarciu.
Ale…
⚖️ Kodeks cywilny dopuszcza uzgodnienie, że agent przyjmie na siebie odpowiedzialność za wykonanie umowy przez klienta (tzw. odpowiedzialność del credere). Aby tak się stało, konieczne jest spełnienie określonych warunków:
1️⃣ takie postanowienie musi znaleźć się w umowie agencyjnej zawartej na piśmie;
2️⃣ agent musi otrzymać wynagrodzenie za przyjęcie ryzyka (tzw. prowizja del credere).
⚠️ Jakie korzyści ma dający zlecenie z wprowadzenia takiej klauzuli?
🔵 może dochodzić wykonania umowy bezpośrednio od agenta.
👉 Co istotne, odpowiedzialność ta ma charakter gwarancyjny – agent odpowiada niezależnie od tego, czy ponosi winę za niewykonanie umowy przez klienta.
Przykład:
Jeżeli klient nie zapłaci składki ubezpieczeniowej, dający zlecenie ubezpieczyciel może żądać jej zapłaty od agenta.
⚠️ I tu pojawia się kluczowa kwestia, która często jest pomijana w umowach.
👉 Umowa agencyjna powinna precyzyjnie określać, za jakie umowy lub za umowy zawarte z jakimi klientami, agent ponosi odpowiedzialność. Brak takiego doprecyzowania może prowadzić nawet do nieważności postanowienia.
📌 Wniosek?
Klauzula del credere może ograniczyć ryzyko dającego zlecenie, że klient nie wykona umowy, ale
👉 wiąże się z dodatkowym kosztem,
👉 wymaga bardzo precyzyjnej konstrukcji.
W przeciwnym razie zamiast zabezpieczenia — pojawia się kolejne pole sporu.
